تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جست و جوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخو غمگینت
حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمیدانم چرا رفتی؟
نمدانم چرا شاید خطا کردم
و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نمدانم کجا ؟ تا کی؟ برای چه؟
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت
تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
کسی حس کرد من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام برگرد
ببین که سرنوشت انتظار چشمان من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو
در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم پروانگیمان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم . . .
این آخرین نوشته من توی این وبلاگه.امیدوارم اونی که باعث شد من از وبلاگ نویسی دست بکشم همیشه موفق باشه.از همه کسانی که تو این مدت باهام بودن و الان نیستن ممنونم.ممنون میترا جان و لیلا جان.امیدوارم این وبلاگ رو بعنوان یه یادگاری از من نگه دارید.قالبش همیشه برام یه خاطره میمونه.خداحافظ
(علیرضا)
تاب دوریت از سنگ ساخته نیست...
چه رسد به من
شب ها به خواب نمی روم
تا فراموشم شوی
دیشب خواب دیدم مردم
هر چه نگاه کردم نیامدی
آه خدای من...
چه زود دیوانه شدم
کم کم دختران دهکده می فهمند
اشتباه از من بود
تو خورشید من نبودی
تو فانوس شی های تاریکم نبودی
و من هنوز نمی دانم...
چگونه تو را
میان این همه نامهربان یافتم
دیگر نمی توانم بنویسم
برای کسی که.....
خداوندا!
در تاريكي محض، در شبان تبره كه هر لحظه از هر سو ندايي مي آيد و از هر كرانه زمزمه اي، انسان را به خود فرا ميخواند، آه! چه تلخ است بر آنكه در اين مسير پر خطر تواش راهنما نباشي!
چه تلخ است بر آن دل كه در طلب بياباني تاريك بي ره توشه و بي انديشه به هر سوي رو نمايد اما تو را در نيابد!
و چه
روشن و نوراني است راه بر آنكه دست به دروازه كرم تو بلند كرد و انابه و
استغاثه سر داد و در دشتهاي تنهايي تنها تو را خواهد، انگاه به خاطر قطره
هاي بي شكيب اشكش بر او بخشيدي و راه را بر او نوراني كردي.
بوي تو هر كه ز باد صبا شنيد
از يار آشنا سخن آشنا شنيد
خداوندا! حال كه عنايت نموده اي، دستان پر گناه را بر آستانت پذيرفته اي،
حال كه اشكها را تمام قطرات را به حضور پذيرفته اي،
حال
كه پيشاني پر گناه را كه به درگاهت افتاه است به سرزمين مهربانيت پذيرفته
اي، او را به راهي بر كه به درگاهت رسد. به راهي كه بوي مهربانيت در تمام
آنجه پر باشد و مشام جان به نسيم لطفت به اهتزاز در آيد.
كشته غمزه خود را به زيارت درياب
زانكه بيچاره همان دل نگران است كه بود
نزديك گردان دلهاي شكسته را به خودت، از “ صراط مستقيم”. از راهي كه بدسگالان در آن انديشه پليد نتوان كرد. خدايا به كرم و بزرگواريت، به مهربانيت كه به محض اجابت چون اشكها از كرانه چشمها جاري ميشود، اين قربت را بر ما قريب گردان. اين سرگرداني در دوري از خودت را، به رحمتت نزديك گردان. اي بخشنده ترين بخشندگان.
فقير و خسته به درگاهت آمدم رحمي
كه جر ولاي توام نيست هيچ دست آويز
خداي مهربانم عمريست منتظريم.. جمعه ها از پي هم ميگذرند.. بارالها اين جمعه چشممان را روشن كن، اين جمعه آخرين روز انتظار باشد
خدایا...
اللهم عجل لوليك الفرج